Mijn muzikale roots
Over mij
Muziek was er altijd al. Als kind zong ik al, terwijl andere kinderen buiten speelden. Ik stond thuis te performen, meezingend met mijn grote voorbeelden: Madonna en Whitney Houston. Niet op de voorgrond, want ik was verlegen. Zingen wilde ik wel — maar het liefst als achtergrondzangeres, veilig verscholen achter mijn idolen.
Die rol bleef trekken. Tot ik op een dag werd gevraagd om als achtergrondzangeres in een bandje te beginnen. Dat moment veranderde alles. Het smaakte naar meer en ik begon mijn eigen muzikale weg te zoeken: wie ben ík als zangeres, wat raakt mij, wat wil ik vertellen?
Het antwoord bleek de blues.
Die muziek zit in mijn bloed.
Mijn grote inspiratiebronnen zijn onder anderen Ella Fitzgerald, Etta James, Nina Simone en Ruth Brown, en van deze tijd Beth Hart en Daniëlle Nicole. Artiesten die niet alleen zingen, maar léven wat ze vertellen.
Die liefde voor muziek zit diep verankerd in mijn familie. Aan de Antilliaanse kant werd veel gospel gezongen en gespeeld, vaak in een echte familieband. Er was altijd muziek — waar we ook waren, iemand had wel een gitaar bij zich. Aan de Nederlandse kant zie ik mijn opa nog altijd voor me, zittend in zijn luie stoel, mondharmonica spelend als de beste.
Ik ben geboren in 1983 en heb een tijd in Amsterdam gewoond, waar twee van mijn drie kinderen zijn geboren. Muziek is er nog steeds altijd. Mijn jongste kind valt zelfs in slaap met Beth Hart op de achtergrond — het liefst lekker hard.
Op dit moment zing ik bij The Suzets, een band met een americana-blues sound. Ook hier geldt voor mij één belangrijk principe: ik zing een lied pas écht als ik het begrijp. Pas dan kan ik het verhaal overbrengen zoals het bedoeld is. Nog altijd zoek ik in muziek naar verbinding, eerlijkheid en die ene plek waar alles samenkomt.
Blues is geen genre voor mij — het is wie ik ben.